Podczas tegorocznego, już 60-go w historii Biennale Arte w Wenecji, illycaffè zaprezentowała kolejną ze swych artystycznych kolekcji. Ta edycja otrzymała tytuł: „Stranieri Ovunque – Foreigners Everywhere”.
Cztery różne wzory filiżanek zaprojektowało czterech różnych wschodzących artystów z Ameryki Łacińskiej. Kolekcja zawiera prace Pauli Nicho z Gwatemali, Rembera Yahuarcani Lópeza z Peru, Aycoobo z Kolumbii i brazylijskiego kolektywu artystycznego Mahaku. Każdy artysta wniósł swoją unikalną perspektywę kulturową, wykorzystując filiżanki illy jako swoje płótno do artystycznej interpretacji dumnych tradycji i kultur swoich ojczystych krajów.
Rember Yahuarcani López, aktywista, pisarzy i artysta Uitoto z peruwiańskiej Amazonii, ożywia w swoich obrazach głosy przodków i bogów, zaklęte w zwierzętach i naturze. Jego prace przypominają pierwotną jedność człowieka z przyrodą. W cyklu „niewidzialne istoty” odtwarza pradawne istnienia z amazońskich terytoriów. Przez wieki rdzenni bogowie, poprzez mity i opowieści, kształtowali relacje ludzi ze środowiskiem, nadal przekazując poprzez mity i opowieści ważną wiedzę na temat medycyny, budownictwa, sadzenia i dbania o środowisko.
Aycoobo (Wilson Rodríguez), kolumbijski artysta, którego sztuka wyrosła z wiedzy ojca o malarstwie i roślinach, bada w swoich dziełach więź człowieka z naturą. Sztuka jest dla niego mostem między starożytnymi korzeniami a współczesnym życiem. Projekt na filiżankach zainspirowany „Snem szamana” to okno na szamańską percepcję przyrody – duchowe zjednoczenie z roślinami i zwierzętami, niebiańskimi strażnikami ziemi. Od nich płynie pradawna mądrość o wspólnej roli i uzdrawiającej mocy każdego istnienia.
Paula Nicho zajmuje wyjątkowe miejsce na gwatemalskiej scenie artystycznej jako prawdopodobnie najważniejsza współczesna artystka Majów. Jej artystyczna ścieżka wiodła od tradycyjnego tkactwa do malowania niezwykłych kompozycji, które w osobliwy i wyrafinowany sposób interpretują naturę. Swoje obrazy postrzega jako „swoją drugą skórę” – tytuł ten nosi również dzieło zdobiące filiżankę, które odzwierciedla jej osobistą historię naznaczoną dyskryminacją z powodu noszenia tradycyjnej odzieży. Poprzez przedstawienie różnorodnych scen z życia codziennego, w których uwiecznia moc i godność kobiet noszących charakterystyczne stroje z różnych zakątków Gwatemali, artystka podkreśla kluczową rolę ubioru w procesie przywracania rdzennego samostanowienia.
MAHKU to wyjątkowy brazylijski ruch artystyczny, wywodzący się z rdzennej grupy etnicznej Huni Kuin. Artyści ci wykorzystują swoje talenty, aby nadać wizualną formę historiom przekazywanym w świętych pieśniach Huni Meka, które są interpretowane jako wiadomości od duchów opiekuńczych. Ich prace malarskie przedstawiają fundamentalne mity o początkach wszechświata oraz o wzajemnych zależnościach między ludźmi, fauną, florą i światem duchowym. Prezentowany przez nich projekt filiżanki ilustruje mit o kapewë pukeni, czyli moście stworzonym przez aligatora. Opowiada on o czasach, gdy przodkowie Huni Kuin musieli przebyć Cieśninę Beringa, migrując z kontynentu azjatyckiego do Ameryki. Wielki aligator zaoferował im pomoc w przeprawie, nosząc ich na swoim grzbiecie w zamian za ofiary z pożywienia. W miarę postępu podróży zasoby zwierząt malały, a ludzie, w akcie zdrady, upolowali młodego aligatora, naruszając pakt z jego potężnym krewnym, który w rozpaczy zanurzył się w morzu. To tragiczne wydarzenie symbolizuje początek podziału między różnymi grupami ludzkimi i ich rozproszenie po różnych terytoriach.
